رسيد مژده كه آمد بهار و سبزه دميد
وظيفه گر برسد مصرفش گل است و نبيد
مكن ز غصه شكايت كه در طريق طلب
به راحتي نرسيد آن كه زحمتي نكشيد
بهار ميگذرد دادگسترا درياب
كه رفت موسم و حافظ هنوز مي نچشيد
سال نو مانند هميشه احساس طراوت و تازگی را برای انسان به همراه می آورد . اما به راستی اين احساس تا چه زمانی در انسان باقی می ماند ؟ بر طبق گفته بزرگان دینمان ما همواره بايد به دنبال روز نو و روزی نو باشيم . روزی که با تمام روزهای قبل زندگيمان متفاوت باشد . در روايتی از مولی الموحدين علی - عليه السلام - می خوانيم : کل يومنا نوروز ! اين گفته بسيار عميقی است . اگر امروز که در سال جديدی هستيم نخواهيم با ديروزمان متفاوت باشيم زندگی را باخته ايم .
بايد اين درک را داشته باشيم که ما انسانهای کوچک و خرد تا کمال راه زيادی در پيش داريم . به قول حافظ - رحمه الله عليه - صد هزار منزل بيش است در بدايت !
آری اگر نتوانيم روزهای خود را نو کنيم هميشه عقب مانده خواهيم ماند و کهنه خواهيم شد . اگر نتوانیم بهار را غنیمت بشمریم موسم نوشیدن می خواهد گذشت ! ( راستی این چه می ای بوده که با تمام شدن بهار حافظ از نوشیدن آن محروم شده ؟ )
به اميد روزی که شاخه ها و برگهای کهنه زندگيمان را بريزيم و به خاک تقديم کنيم و شاخه ها و برگهای نو در آوريم . شاخه هايی که باعث بهتر شدن هوای زندگيمان شود .
دي شد و بهمن گذشت فصل بهاران رسيد
جلوه گلشن به باغ همچو نگاران رسيد
زحمت سرما و دود رفت به كور و كبود
شاخ گل سرخ را وقت نثاران رسيد
آمده خورشيد ما باز به برج حمل
معطي صاحب عمل سيم شماران رسيد
هر چه بمردند پار حشر شدند از بهار
آمد مير شكار صيد شكاران رسيد
وقت نشاطست و جام، خواب كنون شد حرام
اصل طربها بزاد شيره فشاران رسيد
( مولوی )
يا حق .